ΑΡΘΡΑ

Η ανάγκη του ανθρώπου να αναπληρώσει τα δόντια που χάθηκαν είναι πολύ παλιά. Στην κεντρική Αμερική, στην Ονδούρα σε ένα κρανίο που ανήκε σε μία πριγκίπισσα των Μάγια, βρέθηκε ένα από τα πρώτα εμφυτεύματα φτιαγμένο από μαύρη γυαλιστερή πέτρα. Το εμφύτευμα αυτό μάλιστα, φαίνεται ότι λειτούργησε για αρκετό διάστημα μια και φέρει ανάλογη εναπόθεση τρυγίας με τα γειτονικά του δόντια. Ανάλογα ευρήματα ανακάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη στην Αίγυπτο και την Μεσοποταμία.

Οι προσπάθειες συνεχίστηκαν μέσα στους αιώνες και τα τελευταία πενήντα χρόνια μόνο, αναπτύχθηκαν τέσσερις νέοι τύποι εμφυτευμάτων και χρησιμοποιήθηκαν κλινικά με άλλοτε άλλη επιτυχία. Τα υποπεριοστικά (για την αποκατάσταση κυρίως της ολικής νωδότητας), τα διαγναθικά τα ενδοοστικά (εμφυτεύματα με τη μορφή καρφιού, λεπίδας, άγκυρας ή κεφαλής βέλους) που περιβάλλονται από κάψα συνδετικού ιστού και τα οστεοενσωματούμενα.